The Russian spy and I - 40 years later

 

 


Jan op het Rode Plein in Moskou

Daar stond ik dan. Op de kop af veertig jaar later, na Russian spy and I, op het Rode plein van Moskou.
Ik kon een gevoel van trots én ontroering niet onderdrukken, omdat in de tijd dat ik dat lied opnam, niet kon bevroeden dat ik er ooit nog eens zou spelen.Wie dacht er in die tijd nou aan Rusland, laat staan, met het ijzeren gordijn. Stalin leefde nog en seks was hier smerig. De bierkratten waren van hout, zodat je de hele nacht moest doorzuipen anders ging de kachel uit.


Jan's Russische gastheer Sergey Kremenskiy

De optredens ga ik het niet over hebben want dat zit wel snor. De eerste avond in de B.B. King club van de hoofdstad was al een feest! Er komt een soort van studentikoos figuur het podium oplopen. Zijn naam was Kirill (Kerry) Ostapov met een versterker, die eruit zag als een soort Russische legerbak. ‘Ostap’ stond erop, met van die blauwige lampjes, wat ik wel aardig vond. Ware het niet, dat toen ik `m aansloot mijn oren zowat van m`n hoofd rolden, .... zo goed! Vijftig pure Russische watjes kwamen eruit piepen, visueel versterkt door die grote mooie blauwe pitten (buizen), die je nergens meer ziet omdat ze gewoon te duur zijn en niet meer op deze manier gemaakt worden.


vaste geluidsman Neil Denholm voor de BB King Club

Ik `m aangesloten, via m’n Sequis Motherload-speaker simulator met als effect de line6 Live Pro erachter gehangen.
De hemelpoort ging open, en nog een paar andere dingen ook, maar dat gaat iets te ver voor dit moment
Ik vroeg `m nog wat dat ding moest kosten. Hij mompelde zoiets als: ‘één kilo dollars’ wat me meteen deed reageren ‘dat `ie één kilo voor z`n hoofd kon krijgen. Hij lachen, houden ze van … van dat soort humor. Ik onderhandelen met Sergey, m`n begeleider en Russische goeroe (doen `t ook goed, hier) Hij kwam met de mededeling, dat `ie `m voor 800 dollar op de kop kon tikken, waarop ik weer een beetje Hollands reageerde. Niet kopen dus! Ik ben tenslotte die armoedige periode met die houten kratten nog niet vergeten. Maar toen zei Sergey, wetende wat komen ging: “Kirill wil wel een biertje!” Ik weer: “doe maar twee!” Want later op die avond bleek, dat die bouwer het voor ‘speciale gitaristen’ afmaakte met een paar biertjes. Ik kreeg de versterker dus gewoon mee. Niet mis voor zo’n mannetje, die praktisch voor elke blues gitarist in Rusland bouwt. Ik zei, dat `ie Crazy was. Hij lachen: “No, I`m Russian!”:


...en dan lekker jammen

De volgende morgen uitgenodigd om met de Patriarch van Moskou in z’n kerk fles wodka te nuttigen en gezellig praten over een project om een kathedraal te herstellen, die een heel eiland beslaat in het noorden van Rusland, Sokolovski of zoiets. Toevallig had ik er een documentaire over gezien op de NPS (die er overigens moet blijven), vind ik tussen onze andere “toppertjes” door.
Sergey, vertelde hem dat ik ooit een liedje had opgenomen wat eigenlijk over vrijheid ging in Rusland in de 60er jaren. En dat het een soort van mosterdzaadje was in het geheel, maar toch is uitgekomen, waarop de patriarch zei dat dit de kracht van het geloof in wat je doet, was.
Dat heb ik hier nog niet één dienaar Gods horen zeggen, tegen mij persoonlijk dan.
Ik trots met een beetje rare smaak in m’n mond, omdat ik ook nooit geholpen ben tegen de dieven en judassen om me heen in de business, behalve m’n eigen kunnen en geloof in de kracht van muziek. Geloof of vrijheid van o.a. muzikale keuzes was namelijk verboden in het Rusland van Lenin of Stalin.

Hij nam ons, niet zonder trots, mee naar binnen in z’n eenvoudige, maar mooie kerk, midden in de kantoor in aanbouwsectie van de stad, knielde voor het altaar en liet ons z’n herstelde bedehuis zien, op één kamertje na. Toen hij dat openmaakte, zag ik wel wat verbladderde muurschilderingen. Hij vertelde dat onder de communisten ze van z’n sacristie een schijthuis hadden gemaakt en dat ze de plek weer aan het restaureren waren, met een lachje om z’n mond en niet geheel zonder gevoel voor understatement. Ik heb hem bedankt voor z’n gastvrijheid en hoop ‘m nog eens te zien, nou dat was insgelijks. Het kan raar lopen op zo’n zondagmorgen op 1 mei in Moskou 2006.

Wordt vervolgd

Jan Akkerman

Previous editorial