Verhaal van Jan's luitbouwer

 

 

De cirkel is eindelijk rond

Argentinië 1974: ik, Sebastián Núñez, was samen met een vriend Jorge Szajko en zijn vader Antonio hard bezig de laatste onderdelen van een kopie van een Les Paul in elkaar te zetten. Ja, geen centen om een echte te kopen dus dan maar eentje zelf maken. De eerste instrumenten waren niet zo goed geworden maar deze laatste was te gek, met alles erop en eraan. We hadden de elementen zelf gemaakt, gekopieerd van de gitaar die Marcelo, mijn neef uit New York, mee had genomen. Ja..., deze Les Paul was inderdaad de mooiste tot nu toe.

Marcelo had ook, zoals altijd, een aantal platen meegenomen, onder andere de laatste van Focus (Jan Akkerman was voor ons een genie op de gitaar, een geval apart met zijn spelstijl en die snelle toonladders...) en nog eentje met Jan Akkerman op een luit!!!!.

In de mooiste jaren van de Argentijnse popmuziek waren we allemaal weg van oude muziek, de troubadours, de renaissance, barok enz.

En ineens vanuit de rockwereld kwamen Jan's luitklanken als een ongelooflijke bron van inspiratie. Ik begon te dromen van oude instrumentenbouwers in de oude tijden, het ambacht, de mooie houtsoorten... Oh! Wat zou het leuk zijn zo'n luit te kunnen maken. Maar ja, het was natuurlijk een verre droom. Hoe zou ik dat ooit kunnen bereiken? Nou ja voorlopig moesten we gewoon verder aan die mooie gitaren sleutelen en verder spelen en leren.

Maar het leven bracht me in 1978 naar Nederland en ik zag mijn droom dichterbij komen. Eenmaal hier begon ik met de bouw van luiten. De eerste luiten waren niet zo goed maar daarna begon het te lukken. Nu, na 23 jaar luitbouw kan ik samen met Verónica Estevez, mijn vrouw, leven van de luitbouw en andere oude muziekinstrumenten

Sebastián en Jan

Maar een paar maanden geleden kreeg ik een onverwacht telefoontje waarvan ik had gedroomd: Jan Akkerman aan de andere kant van de lijn. Hij had van mij gehoord via een vriend van hem, Cees van Leeuwen (van de Blues Route) en had onderhoud en snaren nodig voor zijn luit want hij moest er weer op gaan spelen....!. Binnen een uurtje stond hij voor mijn deur, met zijn luit. Ik kon het niet geloven, maar het was waar.

26 jaar nadat deze luit mij had geïnspireerd om luiten te bouwen mocht ik eraan sleutelen om hem weer goed te laten klinken in handen van Jan Akkerman.

De cirkel was rond en mijn geluk kon niet meer kapot.

Sebastián Núñez

Translation