EindhovensDagblad 2004

 


Jan Akkerman, hocus pocus op de gitaar

Jan Akkerman lacht, vlak voor hij de eerste tonen aan zijn Gibson onlokt. En dat is een goed teken. Zijn humeur blijft tijdens en na zijn concert eveneens opperbest. Zelfs enkele aanvallen van wespen op zijn monumentale gitaristenarmen krijgen de big smile niet van zijn gezicht. En hij speelt alsof zijn leven ervan afhangt. Hier staat een van de grootste en meest invloedrijke gitaristen van de laatste vier decennia. Ter wereld.
Maar nog steeds klinkt zijn muziek fris, met steeds weer opnieuw vernieuwende elementen. De gitaar kent voor hem geen geheimen meer, zo vaak heeft hij de zes snaren tegen de houten hals gedrukt. Als was in zijn handen.
Het optreden begint met een groot aantal nummers van zijn nieuwe CD, waarin een snoeiharde, geprogrammeerde drumpartij de basis vormt. Bijna een techno-achtergrond. Maar daarover heen leggen bas, 'echte' drums en toetsen een prachtig raamwerk van akkoorden en ritmes dat Akkerman alle ruimte laat voor zijn virtuoze razendsnelle licks, zijn ingetogen kristalheldere tonen of zijn funky slaggitaarwerk. Urban String heeft een snijdend gitaarthema dat steeds op een andere manier uitgewerkt wordt in een solo. En altijd zitten ergens de nootjes en overgangen die het handelsmerk van Jan Akkerman geworden zijn, de chromatische ladders met heerlijke 'vuile' noten daartussen. I'm in the mood en Between the sheets, ook van zijn nieuwe CD zijn goed gecomponeerde nummers. De gekozen basis met die geprogrammeerde drums kan snel ontaarden in langdradig gefreak, maar telkens komt er een verrassende wending of een solo. Jazzrock, rockjazz, fusion, het zijn benamingen die allemaal wel van toepassing zijn op deze muziek.
Na de pauze worden de eerste noten van Hocus Pocus, hét nummer uit zijn Focustijd, ontvangen met gejuich. Weer een nieuwe versie van dit nummer, waarin de bekende hoge tralalapartijen van Van Leer, gewoon door de snaren van Akkerman worden ingevuld. Ook Sylvia, nog zo'n gitaarklassieker uit het begin van de zeventig erjaren,wordtevenachteloosgespeeld.Verderspeelthij weer nieuw repertoire. Wel is de in set twee meer afwisseling tussen langzame en snelle nummers, wat het optreden iets extra's geeft. Prachtige lange noten in allerlei fraaie klankkleuren schieten richting zon. Er is ruimte voor de bassist en de toetsenist om hun virtuositeit te tonen met uitstekende solo's. Jan Akkerman houdt alles nauwlettend in de gaten. Even een knikje hier, een goedkeurend lachje daar. En voor een enkeling na het optreden nog een handtekening op het blauwe, witte of crèmekleurige jazzhoedje dat met duizenden tegelijk is uitgereikt.
Hij is de verwachte en aangekondigde topper. Verslag:

Udo Holtappels
Foto:
Ton van de Meulenhof