Jan's Akkerpunctuurs (20)

 

Jan's monthly columns called Akkerpunctures as published in
the Dutch guitar magazine 'Gitaar plus'. (Only in Dutch).

Eindelijk!
Hij is er, de Saga ‘Modèle Jean Akkerman’. Kijk maar op de site van Harry Boetzkes, Jan Verwey of Palm Gtars van Sören Venema.

Zo, dat was dat, Brazilië hebben we al gehad, Griekenland of Damascus? Ik weet het echt niet meer, oh ja, toch wel. De eerste week van dit jaar in Macedonië een opnamesessie gedaan voor Vlatko Stefanovsky ook gitarist en een hele goeie, anders had ik het wel uit m’n hoofd gelaten.Wat ik het mooie vond, was dat het de 7e January daar kerstmis is. ‘s Nachts op straat in Skopje met een goed glas Rakia, want het was er ouderwets winterweer met sneeuw en de hele ratteplan erbij. Op iedere hoek van de straat stond een bandje te spelen en de mensen stonden om een heus kampvuur te dansen, ook op iedere hoek van de straat. Man, wat een verademing, gewoon plezier hebben om 4 uur ‘s nachts met muziek en wijn en niet omdat de buurman z’n auto in de fik is gestoken omdat ie niet ‘halal’ zou zijn. Maar goed daar kwam ik zowiezo niet voor. Ik kwam voor ‘Baby, I love U sowieso’ nietwaar?! Vlatko speelt al z’n levenlang en is één van de belangrijkste jongens op de Balkan op gitaargebied, maar maakt een switch naar de Blues, omdat ie daardoor was gegrepen. Z’n studio onder z’n huis staar vol met oude Fenders/Gibsons en oude AC 30’s en noem maar op. Dikke pret dus.
Ik vond het één van de tofste dingen die ik heb gedaan de laatste tijd en in de zomer doe ik een tour met hem langs de kust van Kroatië tot aan Macedonië toe, dus als jullie echt geinteresseerd zijn in de Balkan blues zou ik m’n vakantie op eind juli plannen, want dan beginnen we in Pula in het oude Colosseum.

Ik zat laatst tussen de bedrijven door even weer in één van m’n favoriete tentjes in Edam, alwaar een band stond te spelen met een trekzak met nog een wurtel (toeter) en een drumstelletje bestaande uit een trommeltje en een kansloze man op contrasbas, wat wel zeer aangenaam klonk, maar in alle eenvoud toch behoorlijk pretentieus bleek te zijn. Zoals de meeste van onze coryfeeën die heel eenvoudig (doe maar gewóóóón) in Hummertjes en BMW’tjes rondrijden, omdat het zo eenvoudig is. Het gaspedaal zit namelijk rechts en voor de rest kan een kind de bas doen.Wat ook precies de bedoeling is, anders begrijpen ze het zelf ook niet meer zo goed en dan staat zo’n stuk blik wel ineens heel potsierlijk. Maar goed: wat niet weet, wat niet deert. Dat halfafgestudeerde Nederland op het conservatoire voor lichte muziek of nog erger, de jazzafdeling, hieronder moet lijden, wel met gepaste vrolijkheid graag, dat wel, deert de Hummer-lovers niet, want er is toch geen droog brood met mooie, goede muziek te verdienen, zo word er geredeneerd.Wat me weer terugbrengt bij het eerder genoemde bandje met trekzak. Tussen de bedrijven door werden er een paar schampere opmerkingen gemaakt over de saxofonist die ook aan heel veel concoursen en wedstrijden had meegedaan tot in New York toe en nog nooit iets gewonnen had met z’n spel. Hie, hie, hie, ha,ha, ha, stond erbij en ik keek erna. Dat vond, ie best leuk van zichzelf, vooral omdat ik in de zaal zat natuurlijk. Ik heb me altijd verbaasd over het feit dat me dat is overkomen en nog meer hoe anderen dat voor je relativeren, enerzijds ter meerdere glorie van zichzelf (onze nieuwe gitarist kan de vergelijking met de beste der wereld makkelijk aan) of anderzijds onder het motto ‘doe maar gewóóóón!’ Zoals die jongens in die Hummertjes.
Kijk, waar het mij om gaat is dit: prijzen op muziekaal gebied kun je volgens mij niet ‘winnen’. Die moet je verdienen. Nee, sterker nog, die heb je al verdiend voor je hem krijgt, alle gitaarkampioenschappen (het idee alleen al), ten spijt.

Beste dames en heren (mag ik hopen), ik dank u!

Jan Akkerman

Vorige Akkerpunctuur