Jan's Akkerpunctuurs (12)

 

Jan's monthly columns called Akkerpunctures as published in
the Dutch guitar magazine 'Gitaar plus'. (Only in Dutch).

Damage control.

Vorige maand tof gespeeld met onder andere Tony Spinner, de tweede gitarist bij Toto, én de nog `s zeer sympatieke tweede leadGtarist van Tony’s band, Sonny. `T was een mooie avond in Leiden. Ik wist niet wat ik kon verwachten, want één middag repeteren is eigenlijk niet genoeg. Toen ik na afloop de organisator in de gracht in het Rapenburg van Leiden voorbij zag plonsen, wist ik dat `t wel snor zat. Wat ouwe standards op het eind, en ja hoor, alle mensen in bootjes voor het podium aan te dansen. Dat is iets wat ik graag mag zien. Dáár gaat het tenslotte om. Als mensen beginnen te dansen, heb ik het helemaal naar m`n zin .In alle culturen dansen mensen als uiting van hun gevoelens. Meestal met aarde onder hun voeten, hier dus in boten. In één woord? Te woepie?. Nah, twee dan!

Meer Rock dan Blues

Spinner was al een uur bezig met niet mis te verstane Rhythm & Blues, want hij is duidelijk meer een Rock Gitarist dan een bluesjongen, niet verwonderlijk als je bij Toto speelt. Maar hij kon z`n klassiekers wel en toen ik hem toeriep ‘Spinners prayer’ (Sinners Prayer, 1ste Brainbox CD) Moest `ie wel lachen. Daarna nog ‘Baby what you want me to do’ van Jimmy Reed en toen ging het denkbeeldige dak eraf met de promotor plonzend voor het podium langs als ‘brood voor de eendjes’. Ja, zo wil ik ook wel eindigen ‘als brood voor de eendjes’ maar dan op het podium en niet ernaast, als je voelt wat ik begrijp. Zo skeel kan en wil ik niet worden.

Stoned, nee toch maar niet

Ik heb jaren de Gtar politie op m`n nek gehad én al die gekken met of zonder nachthemd aan voorbij zien komen. Ik realiseerde me al snel, dat dit voor mij géén optie was. `T moet wel bij Gtarspelen blijven, en als het effe kan experimenteren met klank. Ik heb hier wéér een nieuw speeltje op de pijnbank liggen van de Firma Damage Control, ex-Line6`ers, die terug zijn gekomen op het ouwe buizen principe. In dit geval een voetpedaal met uitgebreide EQ en ingebouwde speakersim voor direct en amp uitgang, wat ik een zegen vind. Ik heb ooit `s een Bluesbox van Arie-Jan Folkerts gehad wat ongeveer hetzelfde deed, en nog beter in sommige gevallen, maar waar die aparte speakersim en direct uitgang niet opzaten .Ik heb nog wel geprobeerd om hem zover te krijgen, maar dat ging teloor door andere besognes.
Het leuke van deze pedalen is dat ze, denk ik, dat soort apparaten van Arie-Jan (de Bluesbox) of weet ik veel van wie, onder de loep nemen en de beste dingen kopieren en met dit fantastische voorversterkertje combineren. Ik wou dat ik `m een paar maanden geleden op tour door Rusland had gehad. In combinatie met de Pod XT of waar ik `m nu op aangesloten heb, de Peavey Tubefex, dan heb je echt helemaal niets meer nodig, én het kan in één flightcase met floorboard en al. Je kunt het op ieder P.A. direct aansluiten én op welk merk Russiese legerviool ook. Het blijft gewoon tóp klinken. Kijk, dat is waar ik al m`n hele leven naar op zoek ben , een klein schapie met een hoop schaamhaar. (Ik blijf wel Amsterdammer, dat begrijpen jullie toch ook wel).

Maccaferri versterking

Weekeind daarna op m`n Saga John Jorgensen (ik wist niet eens dat `ie ziek was) mét elementen van Shadow’s Joe Marinic op deTubefex bespeeld, die op een of andere manier voor akoestiese instrumenten beter klinkt dan de Pod XT. Vraag me niet waarom, maar het is gewoon zo. Ik sloot `m aan en rolde zowat van m`n kruk. Dit is waar iedereen zowat naar op jacht is in de zigeunerwereld en ook ver daarbuiten en zo ook hier.
Het probleem bij een Maccaferri is dat als je contact microfoons gebruikt zoals de ouwe Bigtone microfoon in de kam, dan heb je wel `s waar relatief weinig feedback, maar aangesloten op een gewone versterker in plaats van een full-range system blijft `ie nog klinken als iemand, die achter z`n pet, achterin de kerk zit te prevelen, omdat het bereik van die dingen maar tot 6000 Hertz of iets dergelijks gaan. Ik heb ze niet allemaal geteld. Maar met die dingen van Shadow (15000 Hertz en daarboven) in combinatie met de Tubefex direct op het P.A. aangesloten, klinkt `ie als een kathedraal. Toch nog één nadeel, het gaat ten koste van de klankkarakteristiek van het instrument. Je hoort die seducer (Jan’s variant op een Transducer, red.) erg goed, maar niet de klank van de gitaar zelf zozeer. Kijk, dáár wordt aan gewerkt. Hopelijk is het dan klaar voor mijn najaarstour Fromage à Trois, met allemaal nieuw gearrangeerde 30`r, 40`r jaren d’JAN’go muziek. Op mijn geheel eigenwijze manier doorlopend in volgend jaar experimenteer ik met sequencers etc.. Het moet dan raar lopen, wil ik niet - met alle technische en persoonlijke hulp van Marcus van Engelen van De Brug en Joe - goede versterking met weet ik veel wat er nog om de hoek komt waaien, voor elkaar krijgen. Mijn Saga klinkt nu al helemaal te woepie, dus met nog wat kleine ingrepen heb ik `t voor elkaar. Let maar op.

Dat was ‘m,

Jan Akkerman

Vorige Akkerpunctuur