Jan's Akkerpunctuurs (1)

 

Jan's monthly columns called Akkerpunctures as published in
the Dutch guitar magazine 'Gitaar plus'. (Only in Dutch).

TRIO PIM NEEKOPS

Hallo! Iemand daar?

Ik ben op een voorstel ingegaan van hoofdredacteur Nicky Moeken (die d'r ook al niks van begrijpt) en ga iets zinnigs proberen uit te brengen over instrumenten, die in alle tijdschriften vervloekt of geprezen worden plus de bespelers ervan (of was 't toch andersom?)

NAH. Allereerst, wil ik een leuk artikel over de Gitaar maken en wat niemand van jullie weet, weet ik ook niet. Het punt is, dat ik geen verstand heb van waarom of hoe ik tot spelen ben gekomen. Het was altijd zo, sinds ik mijn ogen open heb, zeg maar! Nooit begrepen, dat hele horden het niet goed vinden wat ik doe (nog steeds niet). Maar, dat ik het zelf zo leuk vind om op dat ding te spelen, daar denkt natuurlijk geen hond aan (en gaat ze eigenlijk ook niets aan! Man, wat een commerciële bink ben ik toch).

MAAR EERST EVEN WAT PERSOONLIJKS.
Mijn eerste aanvaring met de gitaar had ik, volgens mijn moeder, toen ik een jaar of één was. Zo'n 45 jaar later hoorde ik dat ie van mijn ouwe heer was geweest. Ik herinner me nog, dat hij dat ding met een stuk glas stond af te krabben om het daarna weer te lakken. Hij was metaalhandelaar op het Waterlooplein in Amsterdam en hield altijd strak en stijf vol, dat ie alleen van boksen/motoren/Django/Elvis/mijn moeder en de hond, Kazan, hield.

Maar goed, als Mokummer(Pa) moest er toch wat met dat 'klerejong gebeuren'. Ik zat op een baby pianootje Vader Neekop (mijn ouwe heer heette Jakob) met de klokken van de Zuidertoren mee te jengelen. Dat waren namelijk precies alle witte toetsen op dat ding. Van zwarte hadden ze op het Waterlooplein nog nooit van gehoord. Daar kwam 'ie volgens mij vandaan. Later is dat met anderen uitgebreid en heette het Trio Pim Neekops (geen respect, die Akkerman!).

Een paar jaar later na mijn eerste of tweede revolutionaire trekwonder, de accordeon… ik vraag me nog steeds af, hoe ik daar op gekomen ben. Ik denk, dat pa gek was van Johnny Meijer, die speelde hier vaak in locale café's. En ondanks dat mijn vader geen druppel dronk, werd ik vaak meegenomen naar een optreden van Tante Leen in weet ik veel wat voor bierkliniek. Hij had het wel door, dat ik ook aanleg voor muziek had, dus vandaar waarschijnlijk die trekzak. Daar kwam nog bij, dat Taplo, de violist van Tata Mirando om de hoek woonde. Die zat, net als mijn vader, ook in de handel, auto's en zo. We gingen dan een dagje naar Halfweg, in de woonwagen of naar Wassenaar "Den Oude Deyl", waar het orkest van Tata speelde, en dan maar rooie oortjes krijgen van alles, wat die mannen spelen konden.

1954, ROCK 'N' ROLL Ik was verkocht. Ik zag dat ding op het Waterlooplein en hoorde wat er mee kon en was tootaaal verkocht. Je zus Chris dus, dat was hem, voor een hele joet (10 gulden/190 Belgische Franken of 4,50 Euro). Meteen met een vriendje alles afgekrabt, vervolgens geel gekwast en met een kaars zo'n tijgerstreep erop. Man, wat een spektakel, en dat is eigenlijk nooit meer gestopt.
Sinds die tijd staan er nog steeds horden… à la mijn moeder met: "Hou op met dat gejank op dat ding. Speel wat van Bennie Nijman, veel te hard, dat pokkeding!" Op dat zij allen een dikke mogen bekomen, wordt er nog steeds op den Zondag in den Zuidertoren gezongen. Ik weet, dat het allemaal volkomen legaal is, maar daar kan ik niet tegen!

En dan nu een mededeling voor allen: de Jan Akkerman Framus gitaar is weer uitgebracht, en ondanks dat ze even in Duitsland vergeten waren te vragen, of ik dat wel op prijs zou stellen, ben ik trots dat deze gitaar weer op de markt ligt. Ik kom er ook wel uit met de heren van Framus.

Er zijn al ver gevorderde onderhandelingen gaande en men wil exclusiviteit. Welnu, dat kan. Maar dan wel die gitaar weer precies zou bouwen, zoals ik toen bedacht had. In de UK, waar ik deze maand weer speel, zijn er van dit model nog heel veel in zeer goede staat. Wel betaal je er gauw zo'n 6.000 gulden/Bfr. 14.000 voor en dat is niet gering voor zo'n ouwe rakker.

Zelf vind ik hem namelijk te woepie (te gek, dus)! Er zijn natuurlijk grootheden, die hun naam op één of andere Russische legerviool hebben staan, maar dit komt uit deze koker en dat wil 'ie weten ook!

Volgende keer ga ik echt wat over Gitaren schrijven.
Jan Akkerman