Jan's Akkerpunctuurs (23)

 

Jan's monthly columns called Akkerpunctures as published in
the Dutch guitar magazine 'Gitaar plus'. (Only in Dutch).

Akkerpunctuur

Man wat een maand! Ik weet bijna niet meer van voren, dat ik vanachter leef. Oorzaak: teveel werk en te kort op elkaar, maar wel helemaal te woepie. Nog een paar interessante gigs en sessies gedaan, onder andere met Wim den Herder in m`n favoriete hangout: De Harmonie in Edam. Wim timmert gigantisch aan de weg. Wees slim, en luister en kijk maar op Youtube.

En dan Indonesië! Wat dit land bij mij - en niet alleen bij mij - heeft teweeg gebracht.
De laatste vier decennia hebben we ons muzikaal altijd op de Angelsaksische cultuur gericht. Ik zou m`n roots verloochenen als ik niet iets zou zeggen over de Indo-Nederlandse muziekcultuur.
Zeker als ik deze maand bij mijn terugkeer in Djakarta in diverse nachtclubs oudere mannen nog steeds gitaarrock hoor spelen; juist met het geluid, dat ik als jongen al te gek vond. Later stond er een coverbandje te spelen in de oudste club van Jakarta: de Jaya Pup. Dat klinkt dan zo lekker, dat ik meteen zin had om mijn oude EKO van 2 meier uit de kast te halen. Wat een ontzettende toffe atmosfeer. Biertje erbij...niks aan de hand! Later nog een paar jams met m`n bandje erbij gedaan, en dankbaar die mensen! Wat mij het plezierigst overkwam, was de vriendelijkheid van de mensen. Heerlijk om wakker te worden in een land, waar niet eerst alle rottigheid via journaals of dagvod op je afgevuurd wordt, maar gewone vriendelijkheid van mens tot mens.

Ons doel daar was het INA Blues & Jazz Festival, wat in een gigantische zaal met 5 podia rondom het Astoria-hoofdgebouw georganiseerd werd. Er speelden mensen, waar ik nog nooit van gehoord had. Stuk voor stuk top! Het mooiste van deze reis was de uitnodiging door de gouverneur van Jakarta, die in perfect Nederlands zei: "Leuk Jan, dat je hier bent." Echt top! Niet alleen zijn de mensen daar gastvrij en vriendelijk, ze hebben ook humor. We bezochten een andere Nightclub, waar een crooner stond te zingen, die uit Sumatra kwam. Toepasselijk noemde hij zichzelf Frank Sumatra! Kijk, dat zijn nou de dingen die mij boeien!

First festival certificate I ever received

Wat me weer terug brengt bij de Indorock, en wat deze cultuur voor de wereld betekend heeft. Ik bedoel, ik heb hier in een vorige akkerpunctuur al eens aandacht aan besteed, maar het laat me toch niet los, wat The Tielman Brothers en velen met hen voor de rockmuziek hebben betekend. Er melden zich ontzettend veel Indische mensen op mijn Facebook pagina aan, en ontdekken daar hun eigen mensen, die in de fifties en sixties eenvoudigweg de wereld op z`n kop zetten. Dat maakt ze ontzettend trots op hun heritage, Ik wou dat ik dat op dit moment kon over mijn eigen heritage kon zeggen. Hoewel... er zijn hele mooie dingen onderweg. Let maar op!

Stel, ze zijn aan je voorbij gegaan, dan zijn dit slechts een handjevol Indorockers in Nederland:
Oscar Rexhauser. Johhny and the Sky rockets, René and the Alligators, The Putiray Brothers, The Hondo`s, The Javelins, The Crazy Rockers en “Last but bot least”: The Tielman Brothers.
Let op: de Les Paul Black Beauty 3! Ik zeg drie pick-ups:

Terima kashi!

Jan Akkerman

 

Vorige Akkerpunctuur